Perşembe , Temmuz 20 2017
Ana Sayfa / Balzac Günlüğü / Serbest Kürsü / “Terk edilmek her canlıya acı verir”

“Terk edilmek her canlıya acı verir”

Terk edilmek her canlıya acı verirDeli dolu aşık olduğunuz zamanları hatırlıyor musunuz? Ya da hala deli gibi aşık mısınız? O’nu gördüğünüzde midenizde kelebekler uçuyor mu? Kalbiniz nasıl deli gibi çarpıyor. Hani derler ya köpek gibi seviyorsunuz. Terk edilseniz neler yaşıyorsunuz? Sanki her nefes alışınızda, Cesmi Ersöz gibi “nefes diye içinize çektiğiniz, kırılan kalbinizin cam kırıkları”.

Ya, seven gerçekten bir köpek ise neler yaşanıyor? Aynen böyle seviyor. Sizi her gördüğünde kalbi de kuyruğu da yerinden çıkacakmış gibi çarpıyor. Ve terk edildiklerinde sizden farklı olarak, size değil hayata küsüyorlar. O nedenle, size kampüs köpeklerimizden birinin hikayesini anlatmak istiyorum.

Kopay, kopay cinsi iki buçuk-üç yaşlarında yakışıklı bir oğlan. Bundan bir yıl önce kampüse tasması ile birlikte terk edildi.  Bulduğumuzda korkudan yerinden kıpırdayamıyordu. Çöp karıştırmasını bilmiyordu. Su nerede aranır haberi yoktu. Önüne konan mamaları, yemekleri koruyamıyordu. Onu seven bir elin peşine takılıp gidiyordu. Ne oldu peki? Araba çarptı. İlkinde şanslıydı yaralanmadı. Sonra yavaş yavaş kendine güvenmeye başladı. Öğrenmişti artık insanları takip etmemesi gerektiğini.

Sokakta yaşamasını öğrenemedi. Kışın soğuğunda titremeleri bitmedi. Sığınmak için girdiği binalardan kovuldu. “Bahar geldi ısınırım” diye düşünürken başka bir araba çarptı. Ama o araba hiç durmadı, Kopay’ı altında sürükledi. Üç gün bulamadık Kopay’ı. Ölmek için kendini saklamıştı sanırım. Bulduğumuzda tek bacağı nerede ise kopmak üzereydi. Uzun bir tedavi süreci başladı. ‘Nasılsa bakılır’ diye, ‘doğal hayatına geri salıyorum, ona özgürlüğünü veriyorum’ kafasıyla kampüse terk eden sahibinin ve ona çarpmasına rağmen durmayan şoförün bir saniye bile yaşamadığı vicdanın ağır yükünü biz yaşadık. Aylarca veterinere götürdük, kaç kere geçici yuva değiştirdi. Her gittiği geçici evi son evi sandı, umutlandı, bağlandı. Her ayrılışında yeniden yemeden içmeden kesildi. Sevgi ve emekle yeniden hayata döndürdük. Peki, şimdi ne olacak? Onu bu haliyle kampüse geri salamıyoruz. Dört kere yuva ilanına çıkıldı ama hala kalıcı bir yuva bulunamadı. Lütfen ona, bize bir şans verir misiniz? Onun son yuvası olacağınıza inanıyorsanız ses edin, yeter.

O nedenle, lütfen, satın almayın, sahiplenin. İlla “yavru köpek olsun bana alışır” diye düşünmeyin. Yavru bir köpeğin eğitimiyle uğraşacak zamanınız ve sabrınız yoksa çok zor yavru köpek bakmak. Yaşında, tasma, tuvalet ve araba eğitimi olan terk edilmiş köpeklere bir şans verin. Bir kere terk edilmenin acısını yaşadıkları için yeni sahiplerine öylesine bağlanıyorlar ki…

Terk edildiğinizde içine düştüğünüz dipsiz kuyuları, biten selpak stoklarını, dondurma kaplarını hatırlayın. Nasıl canınızın yandığını hatırlıyor musunuz? Bunu sizi terk eden kişinin de yaşamasını istiyor olabilirsiniz ama bunu hiç bir canlı yaşamamalı. Özellikle de sözler verdiğiniz, ama verdiğiniz sözleri tutmak için çaba sarf etmediğiniz hayvanlara bunu yapmayın. Sokağa, barınağa ya da ormana terk etmeyin. Yuva arayın, geçici ev arayın. En başından bakamayacağınız hayvanları almayın. İstediğiniz değil ihtiyacınız olan hayvanları sahiplenin. Şartlarınıza, yaşam tarzınıza uygun olanını bulun. Yoksa inanın terk edilmek her canlıya acı veriyor.

Yazar: Esra Gedik
Kaynak: Agos

Patipedia

Patipedia, yaşam hakkına saygı duyan, köpekler ve insanların bir arada uyum içinde yaşamasını arzu eden ve herkesin faydalanacağı şekilde, her konuda bilgi ve deneyim paylaşmayı hedefleyen, ortak paydaları yaşam tarzı ve hayvan sevgisi olan bir grup hayvansever tarafından kuruldu.

Bunlara da göz atabilirsiniz

Köpeğiniz kaçırılırsa (“çalınırsa”) neler yapmalısınız?

Köpeğiniz kaçırıldıysa (çalındıysa) neler yapmanız gerektiği konusunda bir rehber hazırladık. Köpeğiniz kaçırılırsa neler yapmalısınız? – …

Bir Cevap Yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir